صرع مادر و ناهنجاری در جنین

از نظر ژنتیکی صرع به عنوان یک بیماری چند عاملی ( مولتی فاکتوریال) شناخته می شود و لذا خطر تکرار ان در فرزند ناچیز است. اما تجربه نشان داده است که ناهنجاری در فرزند مادر مبتلا به صرع بیش از حد انتظار وجود داشته است و لذا نتیجه گیری شده است که این میزان خطر عمدتا مربوط به یک داروی ضد تشنج است. در صورتی که بیش از یک دارو مصرف شود میزان خطر دو برابر می شود. والپروات سدیم خطرناکترین این داروها است و کاربامازپین کم خطرترین می باشد. پزشک معالج بسته به شدت صرع مادر میزان داروهایش را به حداقل ممکن کاهش می دهد. طیف این عوارض بسیار گسترده است و شامل نقص لوله عصبی ،شکاف کام و لب، ناهنجاری دستگاه ادراری تناسلی، ناهنجاری مادرزادی قلب و نقایص دست پا می باشد. در سندروم والپروات سدیم جنینی علایم مشخصی در صورت، مثل پهن بودن پایه بینی، نوک بینی تخت و لب بالایی باریک دیده می شود که چهره مشخصی برای این کودکان ایجاد می کند. توصیه می شود اگر بیمار حداقل طی ۲ سال گذشته حمله تشنجی را تجربه نکرده است می توان قبل از اقدام به بارداری درمان ضد صرع را قطع کرد. اما اگر درمان ضروری باشد درمان تک دارویی ارجح است. در صورت امکان باید از تجویز والپروات سدیم پرهیز کرد. (منبع: مبانی ژنتیک پزشکی ایمری)