ناشنوایی علل مختلف ارثی و غیر ارثی دارد. علل غیر ارثی شامل عفونتهای گوش در دوران کودکی مصرف بعضی داروها مننژیت و...میباشد. اگر کودک از بدو تولد یعنی زمانی که هنوز زبان باز نکرده ناشنوا باشد صحبت کردن را به خوبی نمی اموزد و لذا در گفتار دچار مشکل خواهد بود که این لزوم تشخیص به موقع ناشنوایی در کودک واستفاده از روشهای کمکی و گفتار درمانی را یاداوری میکند. حدود ۵۰ درصد از این نوع ناشنوایی که اصطلاحا prelingual نامیده میشود ارثی است. ولی اگر فرد بعد از زبان باز کردن ناشنوا شود که این مورد بیشتر در ناشنوایی های ناشی از عفونت ویا داروها ودر موارد کمی از ناشنوایی های ارثی دیده مبشود و اصطلاحا postlingual نامیده میشود فرد در گفتار مشکلی ندارد و فقط دچار مشکل شنوایی است.تشخیص اینکه ناشنوایی در فرد ارثی ویا غیر ارثی است بوسیله شرح حال دقیق معاینه کامل گوش وبررسی نوار گوش (اودیوگرام) فرد ممکن است. نکته ای که در تشخیص ارثی بودن ناشنوایی کمک کننده است غالبا تکرار ان در خانواده و فامیل است که در این موارد بررسی شجره نامه خانواده در تشخیص نوع ناشنوایی کمک کننده است. باورهای غلط مردم در مورد ناشنوایی و همچنین سایر بیماریهای ارثی میتواند باعث عدم تشخیص ونهایتا تکرار ان در خانواده ها شود که این باعث شیوع نسبتا بالای ناشنوایی ارثی در جامعه میباشد. یکی از این باورهای غلط را که در یکی از مشاوره ها با ان برخورد نمودم برایتان بازگو میکنم: زوجی برای مشاوره ژنتیک مراجعه نمودند که مشکل اصلی را اختلال ذهنی پدر خانم عنوان کردند ودر شجره نامه علی الرغم پرسش مورد به مورد هیچگونه اشاره ای به مشکل دیگری نکردند وقرار شد جلسه بعد پدرشان را برای معاینه به مرکز مشاوره ژنتیک بیاورند. نهایتا پدر معاینه شد و بیماری روانی برای ایشان تایید شد وقتی خواستم از مادر دختر خانم در مورد همسرش سوال کنم متوجه شدم ایشان ناشنوا است .با تعجب به دختر خانم گفتم :پس چرا وقتی در مورد مادرتان پرسیدم گفتید مشکلی ندارد؟ ایشان با نهایت اطمینان پاسخ داد: ایشان که ناشنوایی ارثی ندارد در کودکی روی سرشان اب یخ ریخته اند ناشنوا شده اند . بعدا معلوم شد فرد دیگری از همین خانواده هم از چشم و نظر ناشنوا شده است....